"Hideaway" van Dean Koontz

(Ned.: "Onderaards")

"I believe evil is a very real force, an energy quite apart from us, a presence in the world."

Zo'n 25 à 30 jaar geleden heb ik heel wat van Dean Koontz gelezen. Ik herinner me nog dat ik erg genoten heb van boeken als "Lightning", "Watchers", "Midnight" en "The Bad Place". Ik begon zijn boeken dan ook te verzamelen. Maar daarna begon het me allemaal een beetje te voorspelbaar te worden. Koontz' hoofdpersonages waren stuk voor stuk 'good guys' die geen greintje kwaad in zich hadden. De antagonisten waren dan weer door-en-door slecht. Zwart-wit, dus - veel grijstinten waren er niet te bespeuren in zijn werk. Altijd was er ook wel iets dat de aaibaarheidsfactor moest verhogen; meestal was dit de aanwezigheid van een kind of een hond. Van Koontz' meer recente werk kan ik niet meepraten; daarvan heb ik enkel "Odd Thomas" (geweldig) en "The Good Guy" (saai) gelezen.

Maar plots kreeg ik dan weer zin om één van die boeken te lezen die ik al zo lang ongelezen in mijn kast heb staan. Dat werd dus "Hideaway" uit 1992. De 'good guy' van dienst is Hatch Harrison. Aan het begin van het verhaal raakt hij samen met zijn vrouw Lindsey betrokken in een auto-ongeval. Lindsey overleeft het, maar voor Hatch komt alle hulp te laat. Of toch niet...

Met een experimentele methode wordt Hatch gereanimeerd, tachtig minuten na zijn overlijden. Hatch wordt snel weer de oude - hij lijkt niets te hebben overgehouden aan het hele gebeuren. Maar dan begint hij vreselijke nachtmerries en hallucinaties te krijgen. Het wordt duidelijk dat hij op die momenten de wereld ziet uit de ogen van een seriemoordenaar. En daar komt dan de antagonist op de proppen. Vassago is een jongeman die, net als Hatch, weergekeerd is uit de dood. Hij is een psychopaat die een intens plezier beleeft aan moorden. Door zijn psychische connectie met Hatch worden Lindsey en Regina (de aaibaarheidsfactor in dit boek - een gehandicapt weesmeisje dat wordt geadopteerd door Hatch en Lindsey) voor hem een obsessie. Hun leven komt in gevaar.

Zelfs na zovele jaren voelden voor mij de personages en de verhaallijn ook in dit boek weer erg herkenbaar aan. Erg griezelig of spannend wordt het nooit en van enige diepgang is ook nauwelijks sprake. Een popcorn-horror/thriller, dus. Wel goed voor een paar uurtjes vlotte en ontspannende lectuur, maar die zal waarschijnlijk al even snel vergeten zijn. Een erg groot Koontz-fan zal ik waarschijnlijk nooit opnieuw worden, maar af en toe eens een van zijn boeken meepikken, dat zie ik nog wel zitten.

Dean Koontz: Hideaway. London, Headline, 1992, 501 p.

"Enemy of God" van Bernard Cornwell

(Ned.:"De vijand van God")

“To hear the tales told at night-time hearths you would think we had made a whole new country in Britain, named it Camelot and peopled it with shining heroes, but the truth is that we simply ruled Dumnonia as best we could, we ruled it justly and we never called it Camelot. Camelot exists only in the poets' dreams (...)."
  

Mijn recensie van het eerste deel:
The Winter King

"Enemy of God" is het tweede deel in de "Warlord"-trilogie van Bernard Cornwell. In deze reeks geeft de auteur een heel eigen versie van het verhaal rond Koning Arthur - ontdaan van alle mythologie. De personages zijn heel anders dan we ze kennen uit de legendes. De magie is voortdurend aanwezig, maar de auteur laat telkens in het midden of die nu echt of illusie is, zodat je de reeks als fantasy kunt lezen, maar net zo goed als historische romans.

Net zoals de voorganger "The Winter King" wordt het verhaal verteld door Derfel Cadarn, vriend en vertrouweling van Arthur. Het verhaal begint waar het eerste deel ophield. Arthur heeft een klinkende overwinning behaald in de slag bij Lugg Vale, maar zijn problemen zijn verre van voorbij. De Saksen blijven het sterk verdeelde Brittannië belegeren. Maar ook in het rijk zelf krijgt Arthur veel tegenkanting. De verraderlijke Lancelot aast op de troon en ook de christenen zijn Arthur liever kwijt dan rijk - zij zien hem namelijk als de 'vijand van God'. Daarnaast wordt de totaal onbekwame kind-koning Mordred stilaan ouder en al gauw zal Arthur de troon aan hem moeten afstaan.

Ondertussen heeft Drefel zijn eigen problemen. Zijn geliefde Ceinwyn is als bruid beloofd aan zijn aartsvijand Lancelot. Merlin, de druïde, belooft Derfel dat hij het huwelijk kan tegenhouden en Derfels hartewens kan vervullen. Maar in ruil daarvoor moet hij wel Merlin vergezellen in diens zoektocht naar de 13 magische schatten van Brittannië, waarmee hij gelooft de Oude Goden terug te kunnen brengen. Een zoektocht die zal leiden langs duistere en gevaarlijke paden, van waar niemand ooit levend weerkeerde.


Schitterende boekenreeks. Geweldige sfeerschepping, sterke en geloofwaardige personages en een intrigerende verhaallijn. Een reeks die ik enkel van harte kan aanbevelen aan liefhebbers van zowel historische romans als fantasy.

Bernard Cornwell: Enemy of God. London, Penguin, 2011, 473 p.
Oorspr. uitgave: 1996

“Moord in de Oriënt-Express” van Agatha Christie

 (Oorspr. titel: “Murder on the Oriënt Express”)

“Dàt is het dus – een uitdaging! Héél goed -  ik neem hem aan!”

Toen de krant Het Laatste Nieuws enkele maanden geleden aankondigde dat ze een reeks van maar eventjes 65 boeken van Agatha Christie zou uitgeven, voor maar 1 euro per stuk, was ik vastbesloten om al dat moois aan mij voorbij te laten gaan. Het is natuurlijk geen prijs, maar ik weet nu al dat ik nooit al die boeken zal lezen. Bovendien vind je die titels voor nog minder geld in kringloopwinkels. Eén boekje kopen zag ik wel zitten, dus ik trok met de bon voor nr. 4 naar de Standaard Boekhandel. “Dat nummer hebben we momenteel niet meer in voorraad,” wist de vriendelijke winkeljuffrouw me te vertellen, “maar ik kan u wel de volledige reeks aanbieden voor maar 55 euro.” Vastberaden als ik was, wou ik meteen antwoorden, “Neen, dank u,“ maar om één of ander reden was wat eruit kwam: “OK, doe maar.” Wat een ruggengraat heb ik toch als het om boeken gaat. Niet dat ik er spijt van heb.

“Moord in de Oriënt Express” is één van Christies bekendste boeken. Tijdens een rit van de beroemde Oriënt Express wordt een zekere Mr. Ratchett vermoord. Gelukkig is toevallig ook de Belgische detective Hercule Poirot aan boord en het wordt snel duidelijk dat Mr. Ratchett niet was wie hij beweerde te zijn. Er zijn dan ook heel wat medereizigers die een motief hebben voor de moord. Aan Poirot om uit te zoeken wie de fatale messteken heeft toegebracht.

“Murder on the Oriënt Express” werd reeds driemaal verfimd en ik ben zelf het best bekend met de versie uit 1974, waarin Albert Finney de rol van Poirot vertolkt. Toch kan ik tijdens het lezen enkel nog David Suchet zien, die jarenlang Poirot vertolkte in de televisieserie. Suchet IS gewoon Poirot. Aangezien ik de film al een paar keer gezien had, was het plot geen verrassing meer voor mij. Toch is het interessant om te lezen hoe Christie van in het begin al kleine hints geeft, die bij de ontknoping een grote betekenis blijken te hebben. Geen erg geloofwaardig verhaal, maar de kracht zit hem in de beschrijving van de excentrieke personages en vooral dan van de onnavolgbare Poirot. Altijd leuk om te lezen.

Agatha Christie: Moord in de Oriënt-Express. Het Laatse Nieuws, 2015, 221 blz.

Oorspr. uitgave: 1933

"The Outsiders" van S.E. Hinton

(Ned.: "De Outsiders")

"They grew up on the outside of society. They weren't looking for a fight. They were looking to belong.”

"The Outsiders" werd gepubliceerd in 1967. Het was de debuutroman van S.E. Hinton, die ze schreef toen ze pas 16 jaar oud was. Het is wat we tegenwoordig YA zouden noemen; destijds werd die term nog niet gebruikt. Een roman was toen nog gewoon een roman en werd nog niet zo vaak in vakjes gestopt. Het boek werd een groot succes en veroorzaakte ook heel wat controverse. Toch is het verhaal misschien nog het best bekend van de verfilming uit 1983. Die prent lanceerde de carrières van een hele resem toen nog onbekende, jonge acteurs als Matt Dillon, Rob Lowe, Tom Cruise, Emilio Estevez, C. Thomas Howell, Patrick Swayze en Diane Lane.

De 14-jarige Ponyboy Curtis heeft net zijn ouders verloren en leeft nu samen met zijn twee oudere broers Soda en Darry. Alle drie zijn ze lid van de 'Greasers', een bende van jongeren uit de middenklasse . De Greasers leven voortdurend in conflict met de 'Socs', de jongeren uit de hogere klasse. Het gaat er vaak heftig aan toe. Eén zo'n conflict loopt fataal af - een Soc sterft tijdens het gevecht. Pony en zijn vriend Johnny moeten vluchten, voor de Socs én voor de politie.
 
Destijds was er heel wat controverse rond dit boek - het zou het bendeleven verheerlijken. Wat het voor mij vooral doet, is duidelijk maken waarom jongeren zich bij zulke bendes aansluiten - het is een wereld waarin ze zich aanvaard, gerespecteerd voelen, in een maatschappij die hen als 'outsiders' beschouwt. Het boek is mooi geschreven, maar je merkt wel dat de schrijfster nog onervaren was - de taal klinkt af en toe ietwat geforceerd. Maar het zijn vooral de sterke personages die bijblijven. Mooi boekje.

S.E. Hinton: The Outsiders. London, Lions Tracks, 1989, 128 p.
Oorspr. uitgave: 1967

"Magdalena" van Maarten 't Hart

“Dit is zomaar een verhaal uit mijn jeugd waarin mijn moeder een eigenaardige rol speelt. Ik kan meer van zulke verhalen vertellen, en zal dat ook doen.”

Het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn voor een auteur die graag autobiografische gegevens in zijn boeken verwerkt, om niet over zijn moeder te kunnen schrijven – zeker nu je beseft wat een kleurrijk karakter ze was. Maar het heeft geduurd tot na haar overlijden vooraleer Maarten 't Hart uiteindelijk toch over haar schreef. Zij had dat ook zo gevraagd, en nadat je het boek gelezen hebt, kun je als lezer wel begrijpen waarom. Haar achterdochtige natuur zou het niet aangekund hebben om te leven met de wetenschap dat haar leven op de grote massa werd losgelaten. Maar na haar dood – zo vertelde ze hem – mocht hij schrijven wat hij wou. Zo geschiedde dan ook en kort na haar overlijden (ze stierf in 2012) ligt nu Maarten ’t Harts boek “Magdalena” in de winkel, genoemd naar zijn moeder.

Toch is “Magdalena” geen biografie van zijn moeder geworden. Het is eerder een memoire waarin de relatie van de auteur met zijn moeder centraal staat. ’t Hart schrijft met liefde en respect over haar, maar het is wel duidelijk dat er twee aspecten waren die een bijzonder grote invloed hadden op hun relatie: haar totaal ongegronde achterdocht tegenover ’t Harts vader (ze was er van overtuigd dat hij voortdurend iets had met ‘mokkels’ – iets wat zijn vader kapot maakte), en haar zeer strikte geloofsovertuiging, waarvan ’t Hart al op zeer jonge leeftijd afstand nam.

Het boek is overwegend luchtig geschreven. Het is bij momenten zelfs heel grappig. Zo is het hoofdstuk waarin de jonge Maarten argumenten en berekeningen bij elkaar sprokkelt om aan te tonen dat het Bijbels verhaal over de ark van Noach nooit echt gebeurd kan zijn, bijzonder geestig. Maar de uiteenzetting is wel 15 bladzijden lang en je kunt je afvragen wat hij hiermee wil bereiken. Het lijkt wel alsof hij probeert om zijn moeder alsnog te overtuigen van haar ongelijk. Het valt trouwens op hoe mild ’t Hart is voor zijn moeder en hoe scherp en bitsig hij haar geloof aanvalt. Ook de verhalen over haar paranoia zijn grappig, maar smaken wel bitter als je de gevolgen ervan kent. ’t Hart mijmert dan ook bladzijdenlang over wat had kunnen zijn als ze niet deze ‘onhebbelijkheden’ had gehad.

Ik heb het boek heel graag gelezen, maar kan me niet van de indruk ontdoen dat hij iets te veel in herhaling valt, vooral dan wat betreft de twee hierboven genoemde aspecten. Het lijkt wel alsof ’t Hart al die jaren gewacht heeft om over zijn moeder te schrijven, om dan te ontdekken dat er wat te weinig stof was om een heel boek te vullen. Of je kan het natuurlijk zo interpreteren dat die twee aspecten zo overheersend waren in hun relatie, dat al de rest naar de achtergrond werd verdrukt. Wellicht leest het boek dan ook best als een aanvulling op zijn andere autobiografische boeken, maar daar kan ik dus niet over oordelen, aangezien ik ze (nog) niet gelezen heb.

Maarten ’t Hart: Magdalena. Amsterdam/Antwerpen, Arbeiderspers, 2015, 250 blz.

“The Exorcist” van William Peter Blatty

(Ned.: “De Exorcist”)

“As far as God goes, I am a nonbeliever. Still am. But when it comes to a devil --- well, that's something else.”

“The Exorcist” is een fenomeen. Eerst en vooral natuurlijk door de verfilming uit 1973. Zelf was ik nog heel jong toen ik de film voor het eerst zag en de schokkende beelden van het door de duivel bezeten meisje (gespeeld door ene Linda Blair – dat heb ik om één of andere reden altijd onthouden) zitten in mijn geheugen gegrift – dat ronddraaiende hoofd, het schuddende bed, de waterval van groen braaksel,… Tegenwoordig zijn we misschien meer gewend, maar jongens, wat een griezelige prent was dat.

Die memorabele film was gebaseerd op de roman van William Peter Blatty. Hij deed zelf de bewerking voor het witte doek en daardoor is er nauwelijks een verschil tussen boek en film. Chris MacNeal is een bekende Hollywoodactrice die met haar dochter Regan in Georgetown woont. Regan begint vreemd gedrag te vertonen. Aanvankelijk lijkt het niets echt ernstigs - het begint bij het verzonnen vriendje en slaapwandelen, maar stilaan begint het zeer verontrustende vormen aan te nemen: epileptische aanvallen, scheldtirades en zelfverminking. Artsen en psychologen blijken niet in staat om te helpen en ten einde raad vraagt Chris de hulp van een priester. Zou exorcisme de oplossing kunnen zijn? Father Karras, die zelf in een geloofscrisis zit, weigert aanvankelijk echter te geloven dat het om een echte bezetenheid gaat. Wanneer de demonische entiteit ook hem begint te tergen door op zijn zwakheden in te werken, gaat hij ermee akkoord om het exorcisme uit te voeren, als assistent van de ervaren Father Merrin.

Hoewel er dus weinig verschil is tussen boek en film, was het lezen van de roman voor mij een heel andere ervaring dan het bekijken van de film. Het zijn niet de schokkende, gruwelijke scènes die opvallen, maar de diepgang van de personages. Eén van de weinige voorbeelden waarbij de verfilming kan tippen aan het boek, maar dat betekent niet dat het boek overbodig zou zijn, integendeel. Dit is essentiële lectuur, en niet enkel voor horrorliefhebbers.

William Peter Blatty: The Exorcist, London, Corgi, 2011, 378 p.

Oorspr. uitave: 1971

"Mythago Wood" van Robert Holdstock

(Ned.: “Mythago Woud”)

“The creature bent towards me, and through watering eyes I saw the stark, hideous features of the man-boar, painted white, bristling with hawthorn and leaves.”

Ik hou erg van fantasy. Jammer genoeg is er nog weinig origineels te vinden in dit genre. Ja, ik hou erg van Tolkien, maar ik ben echt wel een beetje uitgekeken op de massa’s elfen-, dwergen- en drakenverhalen die tegenwoordig verschijnen. Ik zoek liever naar iets origineels en in “Mythago Wood” heb ik dat zeker gevonden.

George Huxley wijdt zijn leven aan het bestuderen van Ryhope Wood, een gigantisch, ondoordingbaar woud waaraan zijn woning grenst. Een obsessie die hem heeft doen vervreemden van zijn zoons en die wellicht ook het leven van zijn vrouw kostte.

Stephen Huxley keert na zijn dienst tijdens de Tweede Wereldoorlog naar het ouderlijk huis terug. Zijn vader is ondertussen overleden en zijn broer Christian is erg veranderd. Hij is in de voetsporen getreden van hun vader en verdwijnt regelmatig voor lange periodes in het woud.

Stephen onderzoekt wat zijn vader en broer zo aantrok in het woud en ontdekt dat Ryhope Wood een magisch woud is, dat bevolkt wordt door mythago’s, mythische wezens die gecreëerd zijn uit het onderbewuste van mensen die zich in het woud begeven. Guiwenneth is één van die mythago’s, een beeldschone jonge vrouw, het archetype van de heroïsche krijger-prinses. Stephen wordt hopeloos verliefd op haar.

Maar Guiwenneth wordt ontvoerd door de gevreesde ‘Outsider’ en naar het hart van het woud gevoerd. Gedreven door zijn liefde voor Guiwenneth begeeft Stephen zich in het donkere woud, steeds dieper en dieper. Hier wordt hij wordt geconfronteerd met de meest bizarre wezens. Door zijn obsessieve zoektocht zal Stephen zelf een deel worden van de mythe.

Een bijzonder originele fantasy. De mysterieuze, dreigende sfeer van het woud, die Holdstock oproept is onvergetelijk. Prachtig geschreven, boeiende personages en een fascinerende wereld. Dit is een boek dat ik iedereen kan aanraden. Het is perfect te lezen als een standalone, maar voor wie er niet genoeg van kan krijgen, zijn er nog zes boeken die zich in dezelfde wereld afspelen.

Robert Holdstock: Mythago Wood. London, Gollancz, 2014, 303 p.

Oorspr. uitgave: 1984